Als je Chiang Mai bezoekt, probeer dan een Muay Thai les! Het is absoluut een unieke en opwindende ervaring! Ik boekte de groepsles een dag van tevoren via Klook. Ik dacht dat het minder gênant zou zijn met meer mensen, maar ik maakte net zoveel grappen als anders. De les begon om negen uur en eindigde om half elf, in totaal anderhalf uur. De eerste tien tot vijftien minuten liet hoofdtrainer Mark iedereen stretchen, opwarmen en joggen. De Thaise trainer sprak Engels en iedereen kon hem verstaan. Omdat ik de enige Chinees was, reageerde ik een halve tel langzamer dan de rest, maar met wat moeite heb ik de les toch succesvol afgerond. Na de warming-up begon de hoofdtrainer onze handen in te wikkelen met stoffen banden. Nadat hij één hand had ingewikkeld, vroeg hij me hoe het voelde. Ik zei dat het te strak zat, en hij maakte het wat losser. Toen de andere hand was ingewikkeld, vond ik het nog steeds te strak. Hij lachte hulpeloos en moest de banden opnieuw losser maken. Ik dacht dat deze stoffen banden, die je voor Muay Thai omdoet, misschien strak moeten zitten om je handen goed te beschermen! Uiteindelijk had ik na de les veel afdrukken op mijn handen, haha. Gelukkig raakte ik niet gewond. Nadat onze handen waren ingewikkeld, liet de hoofdtrainer ons bokshandschoenen aantrekken en begon hij ons de basisbewegingen te leren. Na elke beweging liet hij ons in tweetallen oefenen, steeds opnieuw, totdat we de basisprincipes onder de knie hadden. Mijn trainingspartner was assistent-trainer "Ice". Ik maakte vaak fouten omdat ik te nerveus was, bijvoorbeeld door met mijn linkerhand te stoten en te vergeten mijn rechterhand te gebruiken voor verdediging. Dan zei hij dat als ik me niet verdedigde, iemand me "bang" zou slaan. Hoewel de assistent-trainer me ook vertelde dat ik niet nerveus moest zijn en gewoon moest genieten, had ik altijd die "brave student"-mentaliteit en wilde ik mijn best doen, waardoor ik steeds onhandiger werd. Uiteindelijk moest de assistent-trainer erom lachen; hij verdedigde wanneer hij moest stoten en stootte wanneer hij moest verdedigen. Hij zag hoe nerveus ik was en dreigde zelfs dat hij harder zou slaan. Ik wuifde snel met mijn handen: "Nee nee nee! Je zult me pijn doen! Nee!" Toen hij zag dat ik zo geschrokken was dat ik fronste, begon hij ook te lachen, en toen konden we allebei niet meer verder trainen en lachten we krom van het lachen. Dit is waarschijnlijk mijn geheime wapen in de strijd! De tegenstander aan het lachen maken, proberen de tegenstander uit te putten van het lachen, en dan win ik zonder te vechten. Na een proefles van 90 minuten was ik echt uitgeput. Mijn handen deden pijn van het knellen, en mijn voeten deden pijn van het trappen. Hoewel ik de hele tijd anderen, de zandzak en banden had geslagen, voelde ik me zo stijf en pijnlijk alsof ik zelf in elkaar was geslagen. Maar het was geweldig en leuk! Levenservaring +1