Portugalia

Kupiłem 48-godzinną kartę miejską Lizbony i odebrałem ją w punkcie „ask me” na międzynarodowym lotnisku w Lizbonie po przylocie. Wygodna i opłacalna, jeśli odwiedzisz co najmniej dwa muzea, które są bezpłatne z kartą dziennie. Przejrzałem przewodnik online, aby zaplanować wizyty w atrakcjach. Niektóre atrakcje były zamknięte, np. klasztor Hieronimitów był zamknięty z powodu strajku. Wieża Belém była zamknięta z powodu renowacji.

Klasztor Hieronimitów to jedna z charakterystycznych atrakcji Lizbony. Po wejściu do klasztoru od razu byłem pod wrażeniem architektury, która ukazała się moim oczom; dziedziniec z krużgankami w stylu manuelińskim, z elementami nawiązującymi do epoki wielkich odkryć geograficznych, prezentującymi naturalne motywy w każdym zakątku budynku... Szczerze mówiąc, nie rozumiem tych wszystkich detali, wiem tylko, że jego piękno jest tak oszałamiające, że naprawdę wywołuje zachwyt.

very beautiful and scenic place. there is alot of walking to do but it is worth it. alot of people there also, be prepared to queue for your turn.

Moim przewodnikiem był Valerio i był bardzo pomocny oraz uczynny podczas wycieczki. Bardzo dobrze się nami zaopiekował i udzielił cennych informacji, jeśli potrzebowaliśmy znaleźć dobre jedzenie, desery, miejsca na zakupy itp. Ogólnie rzecz biorąc, do tej pory bardzo podobała mi się wycieczka!

Moje absolutnie ulubione miejsce do odwiedzenia! Byłem pod wrażeniem piękna tego magicznego ogrodu. W tamtym momencie nie było żadnej kolejki.

wspaniała wycieczka krajoznawcza, widok jest piękny, wydarzenie w Porto, którego nie można przegapić

Ricado i Maria, nasi przewodnicy, byli bardzo rozmowni i posiadali ogromną wiedzę. Byłem w grupie z Marią, która potrafiła wnieść do wycieczki ducha portugalskiej literatury, dzięki czemu oprócz zwiedzania mieliśmy okazję do wewnętrznego dialogu z otaczającym nas krajobrazem. Dziękuję im za organizację. Ostatnim punktem był Cabo da Roca – dojazd tam samodzielnie zajmuje dużo czasu, dlatego polecam szybkie zwiedzanie pieszo i udział w jednodniowej wycieczce.

⭐⭐⭐⭐⭐ Mieliśmy wspaniałe doświadczenie podczas wycieczki do Pałacu Pena i Quinta da Regaleira. Cały dzień był doskonale zorganizowany, a nasz przewodnik był przyjazny, kompetentny i pomocny przez cały czas trwania podróży. Pałac Pena był absolutnie piękny, a Quinta da Regaleira również była atrakcją, zwłaszcza ogrody i słynna Studnia Inicjacji. Transport był komfortowy i znacznie ułatwił zwiedzanie wszystkiego w ciągu jednego dnia. Było sporo chodzenia i kilka stromych miejsc, ale zdecydowanie było warto. Ogólnie rzecz biorąc, był to świetny sposób na zwiedzanie Sintry i polecam tę wycieczkę każdemu, kto odwiedza Lizbonę.

Dokładnie 10 minut temu otworzono drzwi, usiedliśmy z kieliszkiem wina i czekaliśmy. Najpierw pojawił się film, potem dwóch gitarzystów, kobieta i mężczyzna zaśpiewali po kolei, a na koniec zaśpiewali razem. Pomiędzy występami pojawiały się krótkie filmy. Szczególnie mężczyzna śpiewa bardzo dobrze! Świetnie się bawiłem! ^^

Łatwo zarezerwować na Klook, a jeszcze łatwiej odebrać bilety wstępu.

Podobała nam się wycieczka z różnorodną degustacją win. Przewodnik, Thomas, wyjaśnił historię Porto oraz gospodarkę i przemysł Porto. Było to pouczające. Kierowca Carlos jechał bardzo delikatnie, dzięki czemu długa podróż była komfortowa. Jedzenie było dobre, a jedyną rzeczą, o której chciałbym wspomnieć, jest jakość kawy. Nie piłem kawy po spróbowaniu jej i zauważyłem, że inni uczestnicy również jej nie dopili. Ogólnie było to dobre doświadczenie i warto dołączyć do wycieczki.

W chwili, gdy weszłam do kościoła, myślałam, że zobaczę tylko pokaz świateł, ale niespodziewanie znalazłam się w dialogu o „czasie”. Kamienne ściany, pierwotnie zimne i masywne, niosące setki lat modlitw i historii, ożyły, gdy pojawiły się projekcje, a ściany zaczęły falować, jakby oddychały. Te świetlne wzory, przypominające sieć neuronową, rozciągały się na sklepieniach i wspinały po kolumnach, niczym pęknięcia czasu i tekstury pamięci. Najbardziej wstrząsające nie były olśniewające kolory, lecz momenty, gdy ciemność przeplatała się ze światłem. Kiedy przestrzeń była niemal całkowicie pokryta szarobiałymi liniami, a jedynie ołtarz delikatnie lśnił złotym blaskiem, nagle zrozumiałam, czym jest „podziw”. To nie był ucisk wynikający z samej religii, lecz poczucie ludzkiej małości w obliczu ogromnej historii i wszechświata. Technologia nie zniszczyła świętości, lecz dodała jej nowy język, pozwalając na ponowne zrozumienie starożytnej architektury. Patrząc w górę, czułam się, jakbym stała na osi czasu. Nad mną płynęło światło, pode mną spoczywał milczący kamień, a w miejscu ich spotkania znajdowałam się ja. Ten pokaz świateł skłonił mnie do refleksji, że ludzie zawsze, w różnych pokoleniach, szukają wiary na różne sposoby. W przeszłości były to freski i rzeźby, teraz są to projekcje i lasery, ale istota pozostała niezmieniona – nadal pragniemy być oświetleni światłem. Opuszczając kościół, nie spieszyłam się z robieniem kolejnych zdjęć, lecz pozwoliłam, by ten spokój pozostał w moim sercu. Być może prawdziwy wstrząs nie polega na tym, jak wspaniały był obraz, ale na tym, że pozwolił mi na chwilę się zatrzymać i na nowo poczuć dystans między mną a światem.