Koyasan mga tour

✨Korean Review✨ Kung sawa na kayo sa Osaka at napuntahan niyo na ang Kyoto, Nara, at Kobe, pumunta na kayo sa Awajishima!! Talaga!! Mula sa tanawin sa daan, napakaganda na nito... Kung may pulang tulay sa San Francisco, may mint green na tulay naman sa daan papuntang Awajishima! Nakita ko ang dagat na mahirap makita sa Osaka... Ang ruta ay walang kapintasan at ang ibinigay na oras ay sapat kaya walang naantalang oras! Mas maganda sana kung tinulungan kami ng weather fairy, pero medyo nakakapanghinayang... Gusto kong bumalik sa Yumenobutai sa isang mainit at magandang araw...! Mayroon ding mga flower field na nagbabago bawat season, at ngayon ay rapeseed flower field! Nagulat ako nang biglang umulan, pero binigyan ako ng payong ng aming guide... Napakabait... Hindi available ang suporta sa Korean, pero nagbibigay sila ng impormasyon sa English! Mas maganda kung marunong kayo ng Japanese o Chinese...! Lubos na inirerekomenda...! Para sa impormasyon, ang Awajishima ay sikat sa sibuyas bilang kanilang espesyalidad!

Ginawa ng tour guide ang kanyang makakaya sa pagsasalita ng Ingles. Baka gusto nilang humanap ng isang taong mas makakapag-usap sa lahat ng mga dayuhang turista sa biyaheng ito. Gayunpaman, napakaganda ng lahat ng mga kaayusan at marami sa amin ang nasiyahan. Kung walang day tour, parang mahirap pumunta doon nang mag-isa. Ang biyaheng ito ay dapat subukan kung gusto mo talagang bisitahin ang sagradong lugar na ito.

Para itong field trip na pang-edukasyon, talagang nagustuhan ko. Una sa lahat, maliit lang kami na grupo, mas madali talagang mag-tour kapag kaunti lang. Ang aming guide, si Ms. Junko, ay napakabait at napakaraming alam. Talagang handa siyang magbahagi ng impormasyon tungkol kay Kukai at sa Isoteric Buddhism. Ang aming driver, si Mr. Ishida, ay napakabait, napakapalakaibigan at nakakatawa! Ang Mt. Koya ay nakamamangha at ang mga dahon sa taglagas ay talagang wow! Ang pagpitas ng orange ay isa ring magandang karanasan, ang mga intern doon ay napakabait at palakaibigan.

Kinontak kami ng operator isang araw bago, at napakaorganisa ng proseso. Ang problema lang ay hindi namin napansin na Mandarin lang ang kayang salitain ng driver. Hindi ko napansin iyon noong nagbu-book ako ng tour, kaya dapat malaman iyon. Maliban doon, naging magandang karanasan ito.

Propesyonal ang mga staff, at may karanasan ang guide sa Koyasan! Nakakainteres ang pagtira sa shukubo. Medyo simple. Hindi ko namalayan na hindi pa bukas ang pampublikong banyo bago magsimula ang kantang pang-umaga kaya kinailangan kong maghugas ng buhok sa lababo sa loob ng banyo sa kuwarto...😂

Kahit umulan kinagabihan bago ang tour, at umaga ay puno ng madilim na ulap at napakalamig na halos lumabas ang hininga, salamat sa aming self-proclaimed weather fairy na si Guide Jeon Ara, nakita namin ang Mt. Fuji sa aming pagbalik sa Tokyo. Ito ay isang tanawin na aming pinakahihintay, kaya mas naging masaya ang pagtatapos ng aming biyahe 🗻. Nagustuhan ko na inayos ni Guide Jeon Ara ang pagkakasunod-sunod ng aming itineraryo ayon sa panahon at sitwasyon sa lugar, at nagpapasalamat ako sa kanyang mga rekomendasyon ng masasarap na meryenda at sa kanyang tumpak na impormasyon at paliwanag sa bawat lugar 💗. Naramdaman ko na mahirap pala makita ang Mt. Fuji at kailangan ng malaking swerte (😅). Dahil mas malamig ng mga 5 degrees Celsius doon kaysa sa Tokyo, at ang mga cherry blossom ay namumukadkad pa rin hanggang sa kalagitnaan at katapusan ng Abril, at mas umiinit ang panahon, magandang maglakbay dito sa Abril 🌸.

Ang day trip na ito sa Kumano Kodo ay talagang kamangha-mangha. Sa kabila ng mahabang araw (7:00–20:00), hindi ito naging nakakapagod salamat sa mahusay na organisasyon at pagpaplano. Binisita namin ang tatlong sagradong Kumano Kodo Sanzan shrines, ang pinakamalaking torii gate sa Japan, at ang highlight ng araw: ang nakamamanghang Nachi Waterfall, na tunay na kahanga-hanga. Espesyal na pasasalamat kay Hanazawa, ang aming gabay, para sa hindi kapani-paniwalang atensyon mula pa sa unang minuto. Sa maraming oras sa bus, sinigurado niyang komportable kami sa lahat ng oras, nagbigay ng neck pillows, inumin, at maging meryenda pagkatapos ng mahaba at kaakit-akit na paglalakad. Ang mga paghinto ay perpektong na-time upang tamasahin ang bawat lugar, magtanghalian, at bumili ng mga souvenir. Ang pag-aaral tungkol sa UNESCO World Heritage site na ito at ang pagtatapos ng araw na may nakakarelaks na foot bath sa isang onsen ay ang perpektong pagtatapos. 10/10 — lubos na inirerekomenda para sa isang mapayapa at makabuluhang araw sa isa sa mga pinakasagradong lugar ng Japan.

Ang Pagkatapos na Gunitain Pagkatapos ng Paglalakbay sa Bundok Kōya Sa sandaling lisanin ko ang Bundok Kōya, ang katahimikan ng kabundukan ay parang isang malambot na tela na dahan-dahang bumabalot sa puso ko. Pagkatapos ng peregrinasyon, ang katawan ay medyo pagod, ngunit ang isip ay nakakagulat na malinaw; ang mga bulong ng pagdarasal sa mga templo, ang mga maliliit na tunog ng mga dahon na nahuhulog sa mga hagdanang bato, ay tila nagtatanggal ng mga pang-araw-araw na alalahanin, isa-isa, at nag-iiwan lamang ng katahimikan at pasasalamat. Naglalakad sa Pagitan ng Kasaysayan at Espiritwalidad Ang pagdalaw sa Bundok Kōya kina Oda Nobunaga, Toyotomi Hideyoshi, at Tokugawa Ieyasu, tatlong makasaysayang personalidad, ay hindi lamang paghahanap ng kanilang mga pangalan, kundi pagdanas ng kanilang mga bakas sa kasaysayan ng Japan at ang pagiging kumplikado ng puso ng tao. Nakatayo sa harap ng altar, ang aking mga iniisip ay kusang tumatawid sa mga panahon: ang pagkakaugnay ng digmaan at pagkakaisa, kapangyarihan at pananampalataya, ay lumalabas na kapwa malayo at totoo sa kagubatan na ito na nababalot ng ilaw ng Buddha. Ang pakiramdam ng pagbabalik ng personal na kapalaran sa daloy ng kasaysayan ay nagpapahirap sa isang tao na harapin ang kanyang sariling mga pagpipilian at paglalakbay nang may pagpapakumbaba. Ang Sorpresa ng Hanabishi Kōya Vegetarian Cuisine Sa karanasan sa pagkain sa Bundok Kōya, ang Kōya vegetarian cuisine ng Hanabishi ay isang di malilimutang alaala sa panlasa. Ang lutuin ay batay sa mga sariwang lokal na sangkap, na may maselan at hindi pinalaking lasa, na pinapanatili ang likas na tamis ng mga sangkap habang ipinapakita ang dedikasyon ng chef sa detalye. Ang bawat ulam ay parang isang maikling tula, na malambot na nagsasabi ng mga pagbabago ng mga panahon sa kabundukan; ang mainit na sabaw at atsara ay nagdudulot ng init sa lamig, na nagpaparamdam sa isang tao na ang pagkain ay hindi lamang pagpuno sa tiyan, kundi isang seremonya ng pagtrato. Napakasarap, inirerekomenda sa mga manlalakbay na gustong maghanap ng tunay na lasa sa Bundok Kōya. Malaking Kasiyahan na Binubuo ng Maliliit na Bagay Ang mga hindi kapansin-pansing sandali sa paglalakbay—ang manipis na ambon sa umaga, ang lampara sa templo, ang maikling pag-uusap sa isang monghe, ang isang tasa ng mainit na tsaa na iniinom sa teahouse—sa huli ay naging pinakamalambot na footnote sa buong paglalakbay. Ang pagbabahagi ng mga karanasan sa mga kasama sa gabi, o ang pag-upo nang mag-isa sa patyo upang sariwain ang tanawin ng araw, ang mga simpleng sandaling ito ay nagpaparamdam sa isang tao na ang buhay ay maaaring pabagalin at sulit na tikman. Panloob na Tugon Pagkatapos ng Paglalakbay Pagbalik sa pang-araw-araw na buhay, ang katahimikan ng Bundok Kōya ay lumilitaw pa rin nang hindi sinasadya. Itinuro nito sa akin ang kakayahang maglaan ng espasyo sa ingay: maglaan ng oras para sa pagmumuni-muni sa gitna ng pagiging abala, upang bigyan ang mga iniisip ng pagkakataong mag-ayos at tumugon. Ang pagdalaw sa tatlong makasaysayang personalidad ay nakatulong sa akin na mas maunawaan ang pagtatagpo ng kasaysayan at personal na kapalaran; ang pagkain sa Hanabishi ay nagpapaalala sa akin na ang tunay na lasa ay madalas na nagmumula sa paggalang sa lupa at sa kasalukuyan. Sa pagdadala ng mga damdaming ito pabalik, ang buhay ay tila nagiging mas mabigat at mainit. Huling Salita Ang Bundok Kōya ay hindi isang atraksyon na dadayuhin nang madalian, kundi isang karanasan na maaaring paulit-ulit na sariwain. Maging ito man ay pagmumuni-muni sa harap ng mga makasaysayang personalidad, o pagtikim ng isang ulam na niluto nang may pag-iingat, ang paglalakbay na ito ay nagtuturo sa isang tao na tingnan ang mundo sa isang mas malambot na pananaw. Kung plano mo ring pumunta, tandaan na maghinay-hinay, at hayaan ang kagubatan, mga templo, at isang masarap na pagkain na dahan-dahang ibalik ka sa iyong tunay na sarili.