พิพิธภัณฑ์พระราชวังหุ่นเชิดแมนจู

พิพิธภัณฑ์พระราชวังหุ่นเชิดแมนจูเป็นสถานที่สำคัญทางวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวในเมืองฉางชุน ซึ่งรวมเอาคุณสมบัติสองประการของ "พิพิธภัณฑ์ + สถานที่ท่องเที่ยว" ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ระดับชาติระดับ 1, หน่วยพิทักษ์โบราณวัตถุสำคัญแห่งชาติ, สถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ชุดแรกของประเทศ, ฐานสาธิตการศึกษาความรักชาติแห่งชาติ, ฐานการศึกษาภาคปฏิบัติสำหรับนักเรียนประถมและมัธยมทั่วประเทศ, "พิพิธภัณฑ์ที่มีนวัตกรรมมากที่สุด" แห่งชาติ และหน่วยโครงการที่มีอิทธิพลมากที่สุดของการประชุมองค์กรการใช้มรดกที่ดีที่สุดระหว่างประเทศ

พิพิธภัณฑ์พระราชวังหุ่นเชิดแมนจูตั้งอยู่ที่เลขที่ 5 ถนนกวงฟู่เป่ย เขตกวนเฉิง เมืองฉางชุน มณฑลจี๋หลิน เดิมเป็นคลังเกลือฉางชุนในปลายราชวงศ์ชิง และในช่วงต้นสาธารณรัฐจีนเป็นสำนักงานของสำนักเกลือจี๋เฮย ซึ่งบริหารจัดการกิจการเกลือของมณฑลจี๋หลินและเฮยหลงเจียง ตั้งแต่ปี 1932 ถึง 1945 ที่นี่เป็นที่ประทับของจักรพรรดิปูยี ผู้เป็นหุ่นเชิดของแมนจูกัว ในปี 1962 ที่นี่ได้กลายเป็นหอจัดแสดงการรุกรานภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจักรวรรดินิยม และหอจัดแสดงพระราชวังหุ่นเชิด ในปี 2000 ได้เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็นพิพิธภัณฑ์พระราชวังหุ่นเชิดแมนจู และกลายเป็นสถานที่สำคัญสำหรับการศึกษาความรักชาติ

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา พิพิธภัณฑ์พระราชวังหุ่นเชิดแมนจูได้ยึดมั่นในวิสัยทัศน์ "เป็นผู้นำในการดำเนินงานนวัตกรรมของพิพิธภัณฑ์ + สถานที่ท่องเที่ยวของจีน" โดยใช้กลยุทธ์การพัฒนาที่เน้นการสร้างสถาบันทางวิชาการ, การส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์, การเสริมสร้างนวัตกรรม และการเปิดกว้างและการแบ่งปัน ซึ่งทำให้ธุรกิจต่างๆ มีการพัฒนาแบบก้าวกระโดด และการดำเนินงานโดยรวมของพิพิธภัณฑ์ได้รับการยกระดับ พิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยหกพื้นที่การทำงานที่รวมกัน ได้แก่ พื้นที่หลักของพระราชวัง, หอจัดแสดงประวัติศาสตร์การล่มสลายของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, พระราชวังศิลปะตาของพิพิธภัณฑ์, ย่านสร้างสรรค์ M+, พื้นที่ประสบการณ์แบบโต้ตอบ และพื้นที่สำนักงาน

พิพิธภัณฑ์พระราชวังหุ่นเชิดแมนจูในปัจจุบันมีนิทรรศการจัดแสดงสภาพเดิมของพระราชวังหุ่นเชิดแมนจู 39 แห่ง รวมถึงอาคารจี๋ซี, อาคารฉินหมิน, และตำหนักถงเต๋อ นิทรรศการพื้นฐานขนาดใหญ่ 4 แห่ง และนิทรรศการพิเศษ 12 แห่ง มีการสะสมโบราณวัตถุของพระราชวังหุ่นเชิดแมนจูจำนวนมาก, โบราณวัตถุสมัยใหม่ของญี่ปุ่น, โบราณวัตถุสมัยใหม่ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, โบราณวัตถุพื้นบ้าน, ภาพวาดและประติมากรรมที่เป็นตัวแทนของยุคสมัยใหม่, และผลงานศิลปะอื่นๆ เช่น ผลงานของทายาทมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ รวมทั้งหมดกว่า 73,000 ชิ้น