วัดม้าขาว

วัดม้าขาวสร้างขึ้นครั้งแรกในปีที่ 11 ของรัชสมัยหย่งผิงแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (ค.ศ. 68) เป็นวัดที่สร้างโดยรัฐบาลหลังจากพระพุทธศาสนาเข้าสู่ประเทศจีน และได้รับการยกย่องว่าเป็น "ต้นกำเนิด" และ "แหล่งกำเนิดของพระพุทธศาสนา" ของพระพุทธศาสนาในประเทศจีนมาโดยตลอด ชื่อวัดได้มาจากเรื่องราวของ "ม้าขาวแบกพระคัมภีร์" ปัจจุบันมีวิหารหลักห้าหลังในวัด วิหารหลักคือวิหารพระพุทธรูปใหญ่ และวิหารต้าสงซึ่งเป็นวิหารที่สามมี "สมบัติของวัด" คือพระพุทธรูปแกะสลักแห้งแบบจีบ 23 องค์จากราชวงศ์หยวน แต่ละองค์มีน้ำหนักเพียง 3 ถึง 5 กิโลกรัม และยังคงมีสีสันสดใสเหมือนใหม่แม้จะไม่ได้ซ่อมแซมมานานกว่า 700 ปี ภายในวัดมีศิลาจารึกมากกว่า 40 ชิ้นจากราชวงศ์ต่างๆ ตั้งแต่ราชวงศ์ถัง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "บันทึกต้นกำเนิดของวัดม้าขาวแห่งลั่วหยาง" ที่เขียนด้วยลายมือของจ้าว เมิ่งฝู่จากราชวงศ์หยวนนั้นมีค่ามาก ห่างจากประตูวัดไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 200 เมตร มีเจดีย์ฉีหยุน (สร้างใหม่ในราชวงศ์จิน) ปัจจุบันมีการเพิ่ม "เขตจัดแสดงวิหารพุทธศาสนาโลก" ซึ่งจัดแสดงวิหารพุทธศาสนาในรูปแบบต่างๆ จากหลายประเทศ เช่น อินเดีย ไทย และเมียนมา