วัดซากยะ

วัดซากยะเป็นวัดหลักของนิกายซากยะในพุทธศาสนานิกายทิเบต ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1073 โดยคุน กงเชอ เจียปู ผู้ก่อตั้งนิกายซากยะ แบ่งออกเป็นสองวัดคือวัดเหนือและวัดใต้ โดยมีแม่น้ำจงชูเป็นเขตแดน วัดเหนือตั้งอยู่หน้าภูเขาเบนโปทางฝั่งเหนือ ซึ่งเคยได้รับความเสียหายอย่างมาก วัดซากยะที่เราเห็นในปัจจุบันคือวัดใต้ ภายในวัดมีสมบัติล้ำค่ามากมายและโบราณวัตถุจำนวนมาก โดยเฉพาะภาพจิตรกรรมฝาผนังสมัยราชวงศ์หยวนที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว วัดซากยะไม่เพียงแต่มีสถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่และสวยงามเท่านั้น แต่ยังเก็บรักษาโบราณวัตถุที่มีคุณค่าทางศิลปะจำนวนมาก เช่น ตราประทับ คัมภีร์ และพระพุทธรูป หนังสือจำนวนมากสืบทอดมาจากราชวงศ์หยวน ซึ่งหลายเล่มเป็นฉบับหายากและฉบับเดียว วัดซากยะมีสมบัติล้ำค่าสี่ชิ้น ได้แก่ กงปู กูรู (รูปปั้นเทพผู้พิทักษ์ที่พระธูชิง ไป่หวาปาอัญเชิญมาจากอินเดีย), หลางเจีย ชูตัน (เจดีย์ที่สร้างโดยพระอาจารย์นักแปลผู้ยิ่งใหญ่ พาไป่หลัวจาหวา ซึ่งมีน้ำไหลออกมาจากเจดีย์เป็นประจำและถือว่าเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์), พระพุทธรูปพระมัญชุศรีโพธิสัตว์ (รูปปั้นเทพประจำตัวของซาปัน ซึ่งกล่าวกันว่าการสวดมนต์พระมัญชุศรีเป็นเวลาเจ็ดวันหน้าพระพุทธรูปจะเปิดประตูแห่งปัญญา) และพระพุทธรูปพระแม่ตารา ยูคามู (พระพุทธรูปเทพประจำตัวที่ปาสปาบูชา) ในบรรดาสมบัติล้ำค่าทั้งสี่ชิ้นนี้ สามชิ้นเป็นพระพุทธรูป วัดซากยะมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่สวยงามกว่า 3,000 ภาพ ครอบคลุมหัวข้อที่หลากหลาย เช่น ศาสนา ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และชีวิตทางสังคม โดยเน้นที่พระคัมภีร์ หลักคำสอน ตำนาน นิทานประวัติศาสตร์ ประวัติของตระกูลคุน ประวัติของซากยะ ทิวทัศน์ภูเขาและแม่น้ำ ดอกไม้และสัตว์มงคล และลวดลายตกแต่ง เป็นต้น ซึ่งมีขนาดใหญ่และเนื้อหาที่อุดมสมบูรณ์