อุทยานโบราณคดีเมืองโบราณเหลียงจู

อุทยานโบราณคดีเมืองโบราณเหลียงจู ซึ่งมีอายุประมาณ 5,300 ถึง 4,300 ปีที่แล้ว ตั้งอยู่ในเขตหยูหาง เมืองหางโจว มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน ตั้งอยู่ในที่ราบลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนล่าง บริเวณทะเลสาบไท่หู ทางตะวันออกของเทือกเขาเทียนมู่ เป็นตัวแทนที่สำคัญของอารยธรรมภูมิภาคยุคแรกของจีน ในฐานะศูนย์กลางอำนาจและความเชื่อของวัฒนธรรมเหลียงจู อุทยานแห่งนี้ได้เปิดเผยให้เห็นถึงการมีอยู่ของรัฐยุคแรกในภูมิภาคตอนปลายยุคหินใหม่ของจีนในบริเวณลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนล่างและทะเลสาบไท่หู ซึ่งมีเศรษฐกิจที่พึ่งพาการปลูกข้าว มีการแบ่งแยกทางสังคมที่ชัดเจน และมีความเชื่อที่เป็นหนึ่งเดียว โดยมีหลักฐานจากแหล่งโบราณคดีที่เกี่ยวข้องหลายแห่ง เช่น ซากเมืองขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นระหว่างประมาณ 3300-2300 ปีก่อนคริสตกาล ระบบชลประทานภายนอกที่ซับซ้อน และสุสานที่มีการแบ่งระดับ (รวมถึงแท่นบูชา) รวมถึงวัตถุที่ขุดพบซึ่งส่วนใหญ่เป็นเครื่องหยกที่เป็นสัญลักษณ์ของความเชื่อและระบบ สุสานแห่งนี้แสดงให้เห็นถึงคุณูปการอันโดดเด่นของลุ่มแม่น้ำแยงซีต่อลักษณะ “หลากหลายแต่เป็นหนึ่งเดียว” ในช่วงเริ่มต้นของอารยธรรมจีน ด้วยอายุที่เก่าแก่ ความสำเร็จที่สูง และเนื้อหาที่หลากหลาย ซึ่งเติมเต็มช่องว่างในรายชื่อมรดกโลกสำหรับแหล่งโบราณคดีเมืองยุคหินใหม่ในเอเชียตะวันออก และเป็นพยานที่ไม่เหมือนใครสำหรับประวัติศาสตร์อารยธรรม 5,000 ปีของจีน จึงได้รับการยกย่องว่าเป็น “ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่พิสูจน์อารยธรรมจีน 5,000 ปี” เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม 2019 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น “มรดกโลกทางวัฒนธรรม” อย่างเป็นทางการ พื้นที่ท่องเที่ยวตั้งอยู่ในเมืองผิงเหยา เขตหยูหาง เมืองหางโจว มีพื้นที่ประมาณ 14.33 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยเขตเมืองโบราณเหลียงจู ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม ซากโบราณสถานเหยาซาน และซากระบบชลประทานภายนอก เขตเมืองโบราณเป็นส่วนหลักของอุทยาน ประกอบด้วยเขตพระราชวัง เมืองชั้นใน และเมืองชั้นนอก มีโครงสร้างการจัดวางแบบสามชั้นที่รวมศูนย์ และมีแม่น้ำโบราณไหลผ่าน พื้นที่เมืองโบราณทั้งหมด 631 เฮกตาร์ มีปริมาณดินและหินที่ถมขึ้นโดยมนุษย์ประมาณ 7.17 ล้านลูกบาศก์เมตร เขตพระราชวังตั้งอยู่ใจกลางเมืองโบราณ มีพื้นที่สูงประมาณ 39 เฮกตาร์ เป็นสถานที่หลักสำหรับผู้ปกครองระดับสูงในยุคเหลียงจูในการอยู่อาศัยและทำกิจกรรม เมืองชั้นในล้อมรอบด้วยกำแพงเมือง มีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่มีมุมโค้งเล็กน้อย ยาวประมาณ 1,910 เมตรจากเหนือจรดใต้ กว้างประมาณ 1,770 เมตรจากตะวันออกจรดตะวันตก มีพื้นที่ 280 เฮกตาร์ (รวมเขตพระราชวัง) โดยมีเขตพระราชวังเป็นศูนย์กลาง เมืองชั้นในมีสุสาน ที่อยู่อาศัย (รวมถึงโรงงานหัตถกรรม) ที่ราบสูง และแม่น้ำโบราณ เมืองชั้นนอกตั้งอยู่นอกเมืองชั้นใน ประกอบด้วยที่ราบสูง 17 แห่งที่กระจายตัวเป็นช่วงๆ ก่อตัวเป็นโครงร่างกึ่งปิดของกำแพงเมืองชั้นนอก รวมถึงที่อยู่อาศัย โรงงาน และซากสุสาน มีพื้นที่ประมาณ 351 เฮกตาร์ ที่ราบสูงของเมืองชั้นนอกและเครือข่ายแม่น้ำที่ไหลผ่านสร้างภูมิทัศน์แบบเมืองน้ำที่ผู้คนอาศัยอยู่ริมน้ำ ซากโบราณสถานเหยาซานตั้งอยู่บนยอดเขาประมาณ 5 กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองโบราณ เป็นแหล่งโบราณคดีที่ซับซ้อนซึ่งประกอบด้วยแท่นบูชาและสุสานระดับสูง ซึ่งเป็นของวัฒนธรรมเหลียงจูยุคแรก สุสานในสุสานเหยาซานทั้งหมดเป็นหลุมฝังศพแนวตั้ง แบ่งเป็นสองแถวทางใต้และทางเหนือ มีวัตถุฝังศพที่ขุดพบ 754 ชิ้น (ชุด) โดยเป็นเครื่องหยก 678 ชิ้น (ชุด) ระบบชลประทานภายนอกเป็นโครงการจัดการทรัพยากรน้ำในเมืองที่วางแผนไว้ตั้งแต่เริ่มต้นการสร้างเมืองโบราณเหลียงจู ประกอบด้วยเขื่อนสูงที่ปากหุบเขา เขื่อนต่ำในที่ราบ และเขื่อนยาวหน้าภูเขา รวม 11 เขื่อนที่สร้างโดยมนุษย์และภูเขาธรรมชาติ รวมถึงทางระบายน้ำ มีปริมาณดินทั้งหมด 2.88 ล้านลูกบาศก์เมตร เป็นแหล่งโบราณคดีโครงการชลประทานขนาดใหญ่ที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในจีนจนถึงปัจจุบัน และเป็นหนึ่งในระบบเขื่อนต่ำที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในโลกในปัจจุบัน