ตั๋วเข้าชมบ้านเครื่องเคลือบเทียนจิน

สร้างขึ้นจากกระเบื้องโบราณนับล้านชิ้นและเศษกระเบื้องนับพันชิ้น ผสมผสานสไตล์สถาปัตยกรรมจีนและตะวันตกเข้าด้วยกัน สร้างผลกระทบทางสายตาที่แข็งแกร่ง ถือเป็น "สิ่งมหัศจรรย์ทางสถาปัตยกรรมเซรามิก"

เครื่องประดับเซรามิกหลากสีสันและการออกแบบรายละเอียดที่ประณีต ทำให้ทุกภาพที่ถ่ายออกมาดูสวยงาม เป็นสถานที่สำคัญที่ต้องไปเช็คอินในเมืองเทียนจิน

กระเบื้องแต่ละชิ้นซ่อนร่องรอยทางประวัติศาสตร์ ครอบคลุมของสะสมล้ำค่าจากราชวงศ์ถัง ซ่ง หมิง และชิง ไม่เพียงแต่เป็นผลงานชิ้นเอกทางสถาปัตยกรรม แต่ยังเป็นพิพิธภัณฑ์จัดแสดงวัฒนธรรมเซรามิกที่มีชีวิตชีวา

บ้านกระเบื้อง (Porcelain House) ไม่ใช่ "บ้าน" ในความหมายดั้งเดิม แต่เป็น "พิพิธภัณฑ์ศิลปะเซรามิก" ที่สร้างขึ้นจากเศษกระเบื้องโบราณนับล้านชิ้นและเครื่องกระเบื้องที่สมบูรณ์นับพันชิ้น ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นสื่อกลางที่มีชีวิตชีวาสำหรับการปะทะกันของวัฒนธรรมจีนและตะวันตก และการสืบทอดงานฝีมือที่จับต้องไม่ได้ จากคฤหาสน์สไตล์ฝรั่งเศสในยุคสาธารณรัฐจีน สู่ "แลนด์มาร์กยอดนิยมของเทียนจิน" ในปัจจุบัน บ้านกระเบื้องได้กลายเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่ไม่เหมือนใครของเมืองนี้ ด้วยประวัติศาสตร์เกือบหนึ่งร้อยปีและการปรับปรุงอย่างพิถีพิถันกว่าสิบปี

เมื่อเดินเข้าไปใกล้บ้านกระเบื้อง สิ่งแรกที่กระทบสายตาคือ "ความแวววาว" ของอาคารทั้งหลังที่ถูกห่อหุ้มด้วยกระเบื้อง ไม่ว่าจะเป็นผนังด้านนอก หลังคา เสา หรือแม้แต่กรอบประตูหน้าต่าง ราวบันได และแม้แต่ภูเขาจำลองและประติมากรรมในสวน ล้วนถูกปกคลุมด้วยกระเบื้องอย่างหนาแน่น เมื่อแสงแดดส่องกระทบ กระเบื้องสีต่างๆ จะสะท้อนแสงที่อบอุ่น ราวกับ "ภาพวาดศิลปะเซรามิกที่เคลื่อนไหวได้"

จากสถิติ การปรับปรุงบ้านกระเบื้องได้ใช้เศษกระเบื้องโบราณรวม 1 ล้านชิ้น เครื่องกระเบื้องที่สมบูรณ์ 13,000 ชิ้น ขวดกระเบื้องกว่า 300 ชิ้น และจานกระเบื้อง ชามกระเบื้องอีกหลายสิบชิ้น วัสดุเซรามิกเหล่านี้ครอบคลุมหลายยุคสมัยตั้งแต่ราชวงศ์หมิงและชิงจนถึงยุคสาธารณรัฐจีน มีความหลากหลายจนน่าทึ่ง: มีทั้งเครื่องกระเบื้องจากเตาเผาชื่อดัง เช่น ชิงฮวา (สีน้ำเงินและขาว), เฟิ่นไฉ่ (สีสัน), จุนฉือ (สีฟ้าคราม), หรูฉือ (สีเขียวอ่อน) และเศษกระเบื้องชิงฮวาที่พบเห็นได้ทั่วไปในหมู่ประชาชน มีทั้งเศษกระเบื้อง "โหย่วหลี่หง" (สีแดงใต้เคลือบ) ที่มีสีสันสดใส และเศษกระเบื้อง "อิ่งชิงฉือ" (สีเขียวอ่อน) ที่เรียบง่าย ในจำนวนนี้มีของล้ำค่าไม่น้อย เช่น เศษกระเบื้องจากเตาเผาหลวงในราชวงศ์หมิงและชิงบางชิ้น แม้จะผ่านกาลเวลามานาน แต่ก็ยังคงเห็นลวดลายที่ละเอียดอ่อนและฝีมือที่ประณีต

วัสดุเซรามิกเหล่านี้ไม่ได้ถูกนำมาวางซ้อนกันอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า แต่ผ่านการคัดเลือกและจัดหมวดหมู่อย่างพิถีพิถัน ทีมงานของจาง เหลียนจื้อ ได้จัดหมวดหมู่เศษกระเบื้องตามสี ยุคสมัย และลวดลาย จากนั้นจึงนำมาประกอบเข้าด้วยกันตามโครงสร้างอาคารและความต้องการด้านสุนทรียภาพ: ผนังด้านนอกใช้เศษกระเบื้องชิงฮวาสีน้ำเงินและสีขาวเป็นพื้นฐาน ประดับด้วยเศษกระเบื้องเฟิ่นไฉ่สีแดงและสีเหลือง หลังคาใช้ขวดกระเบื้องที่สมบูรณ์เรียงเป็น "รูปคลื่น" เลียนแบบผลของกระเบื้องมุงหลังคาแบบดั้งเดิม ส่วนภูเขาจำลองในสวนนั้นใช้เศษกระเบื้องขนาดต่างๆ มาประกอบกันเพื่อสร้างบรรยากาศของ "ภูเขาที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ" และแม้กระทั่งวางขวดกระเบื้องชิงฮวาในสมัยราชวงศ์ชิงไว้บนยอดภูเขาจำลอง กลายเป็นจุดสนใจทางสายตา