หมู่บ้านโบราณน่านช่อแห่งราชวงศ์หมิงและชิง

สถาปัตยกรรมโดดเด่น: ซุ้มไป่ซุ่ย (百岁坊) สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ผู้สูงอายุ 4 ท่านที่มีอายุยืนถึง 100 ปี บูรณะโดยคงรูปลักษณ์เดิมไว้ ข้างๆ มีศาลไป่ซุ่ยเวิง (百岁翁祠) บันไดหินและราวบันไดดูสง่างาม หน้าจั่วและประตูห้อยดอกไม้แกะสลักอย่างสวยงาม

บุคลากรและโบราณวัตถุ: ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง มีผู้มีความสามารถจำนวนมาก มีบัณฑิตจิ้นซื่อ (进士) ถึง 9 ท่าน มีการอนุรักษ์อาคารและโบราณวัตถุแกะสลักที่ไม่ถูกทำลายจำนวนมาก กำแพงโบราณและศาลบรรพบุรุษแซ่เซี่ย (谢氏宗祠) เป็นสถาปัตยกรรมที่เป็นตัวแทน มีคุณค่าทางศิลปะอย่างยิ่ง

ขนาดและรูปแบบ: หมู่บ้านโบราณยังคงรักษารูปแบบของราชวงศ์หมิงและชิง ปัจจุบันมีศาลเจ้าที่ยังคงอยู่ 22 แห่ง และบ้านโบราณกว่า 200 หลัง เป็นสถาปัตยกรรมและแหล่งโบราณคดีทางวัฒนธรรมที่หาได้ยากในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจูเจียง

หมู่บ้านหนานเซ่อ (南社) ทั้งหมู่บ้านมีพื้นที่ประมาณ 6.9 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันมีประชากรตามทะเบียนราษฎรกว่า 3,000 คน เป็นหมู่บ้านที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณฉาซาน (茶山) และแม้แต่ตงกวน (东莞) หมู่บ้านโบราณที่ยังคงรักษารูปแบบของราชวงศ์หมิงและชิง มีศาลเจ้าที่ยังคงอยู่ถึง 22 แห่ง และบ้านโบราณกว่า 200 หลัง เป็นสถาปัตยกรรมและแหล่งโบราณคดีทางวัฒนธรรมที่หาได้ยากในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจูเจียง

หมู่บ้านโบราณหนานเซ่อ (南社) ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง มีผู้มีความสามารถเกิดขึ้นมากมาย และมีบัณฑิตจิ้นซื่อ (进士) ถึง 9 ท่าน มีการอนุรักษ์อาคารที่ไม่ถูกทำลายจำนวนมากและโบราณวัตถุแกะสลักที่มีคุณค่าทางศิลปะจนถึงปัจจุบัน โดยกำแพงโบราณที่ใช้ดินเหนียวและหินทรายแดงเป็นฐาน และก่อด้วยอิฐสีเขียวเป็นหอสังเกตการณ์ (樵楼) และศาลบรรพบุรุษแซ่เซี่ย (谢氏宗祠) ที่มีรูปแบบลานสามด้านสามช่วงแบบดั้งเดิม ล้วนเป็นสถาปัตยกรรมที่เป็นตัวแทนที่ควรค่าแก่การชม

ซุ้มไป่ซุ่ย (百岁坊) สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ผู้สูงอายุ 4 ท่านที่มีอายุยืนถึง 100 ปี ทุกท่านจะเห็นว่าชายคาที่ยื่นออกมาและโครงสร้างอกไก่ (飞檐斗拱) นั้นเรียบง่ายและงดงาม การบูรณะซุ้มประตูนี้ใช้อิฐและไม้ เดือยและร่องแกะสลักดอกไม้ (雕花榫铆) และคงรูปลักษณ์เดิมไว้ ดังนั้นจึงรักษารูปลักษณ์ของปีนั้นไว้ได้เป็นอย่างดี ข้างๆ ยังมีศาลไป่ซุ่ยเวิง (百岁翁祠) ซึ่งเป็นบ้านเก่าที่ผู้สูงอายุท่านหนึ่งสั่งเสียให้สร้างขึ้นใหม่จากบ้านที่ตนอาศัยอยู่ จือเจิ้งตี่ (资政邸) เป็นจวนของเซี่ยหยวนจวิ้น (谢元俊) บัณฑิตจิ้นซื่อ (进士) ในรัชสมัยจักรพรรดิกวังซฺวี่ (光绪) ซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้ากรมพิธีการ (礼部主事) ตั้งอยู่บริเวณเนินเขา บันไดหินและราวบันไดก็ยังคงความสง่างามในสมัยนั้น หน้าจั่วทั้งสองด้านมีความสวยงามเป็นพิเศษ ประตูห้อยดอกไม้ในห้องโถงแกะสลักด้วยดอกไม้และฝูงนก หางนกยูงและหัวนกฟีนิกซ์ด้านบนยื่นออกมาจากเนื้อไม้ ดูมีชีวิตชีวา