Świątynia Białego Konia

Świątynia Białego Konia została zbudowana w jedenastym roku panowania Yongping (68 r. n.e.) w okresie Wschodniej Dynastii Han. Jest to świątynia zbudowana przez rząd po wprowadzeniu buddyzmu do Chin i od zawsze była czczona jako "kolebka" i "źródło" chińskiego buddyzmu. Nazwa świątyni pochodzi od anegdoty o "Białym Koniu niosącym sutry". W świątyni znajduje się pięć głównych pawilonów, z których głównym jest Pawilon Wielkiego Buddy. W trzecim pawilonie, Pawilonie Daxiong, przechowywane są "skarby świątyni" – 23 rzeźby "Jiazhuganqi" z dynastii Yuan, z których każda waży zaledwie od 3 do 5 kilogramów i po ponad 700 latach bez renowacji nadal zachowują świeże kolory. W świątyni zachowało się ponad 40 stel z różnych dynastii od czasów dynastii Tang, z których najcenniejsza jest stela "Luojing Baima Si Zuting Ji" napisana ręcznie przez Zhao Mengfu z dynastii Yuan. Około 200 metrów na południowy wschód od bramy górskiej znajduje się Pagoda Qiyun (odbudowana w dynastii Jin). Obecnie dodano "Światową Strefę Wystawową Pawilonów Buddyjskich", prezentującą pawilony buddyjskie w stylach z Indii, Tajlandii, Birmy i innych krajów.