Klasztor Sakja

Klasztor Sakya jest głównym klasztorem szkoły Sakya buddyzmu tybetańskiego, założonym w 1073 roku przez Kununga Konchoga Gyalpo, założyciela szkoły Sakya. Dzieli się na dwa klasztory, północny i południowy, rozdzielone rzeką Zhongqu. Klasztor Północny, położony u podnóża góry Benbo na północnym brzegu, doznał ogromnych zniszczeń. Obecnie widziany klasztor Sakya to Klasztor Południowy. Klasztor ten posiada niezliczone cenne przedmioty i liczne relikwie kulturowe, zwłaszcza freski z dynastii Yuan, które są bardzo charakterystyczne. Klasztor Sakya nie tylko ma wspaniałą i piękną architekturę, ale także przechowuje dużą liczbę cennych artystycznie relikwii kulturowych, takich jak pieczęcie, klasyki, posągi Buddy itp. Wiele z jego obszernych zbiorów książek zostało odziedziczonych po dynastii Yuan, a wiele z nich to cenne rzadkie wydania i unikatowe egzemplarze. Klasztor Sakya posiada cztery rzadkie skarby: Gongbu Guru (posąg bóstwa opiekuńczego sprowadzony z Indii przez Zhugqinga Baiwaba), Langjie Qudan (stupa zbudowana przez wielkiego tłumacza Pabai Luozhawę, z której często wypływa woda, uważana za świętą wodę), posąg Mandziuśriego (główne bóstwo Sakyi Pandity, mówi się, że recytowanie Sutry Mandziuśriego przez siedem dni przed posągiem otwiera drzwi do mądrości) oraz posąg Tary Yukamu (główne bóstwo czczone przez Phagpę). Trzy z czterech cudownych skarbów to posągi Buddy. Klasztor Sakya posiada ponad 3000 wykwintnych fresków o szerokiej tematyce, obejmującej religię, historię, kulturę i życie społeczne, głównie pisma buddyjskie, doktryny, mity i legendy, opowieści historyczne, historię rodu Kun, historię Sakya, krajobrazy, pomyślne kwiaty i zwierzęta, wzory dekoracyjne itp., o wielkiej skali i bogatej treści.