Świątynia Jokhang

Świątynia Jokhang, w języku tybetańskim nazywana „Jokang” lub „Zulakang”, jest celem pielgrzymek wyznawców buddyzmu tybetańskiego. W ich sercach świętość świątyni Jokhang nie ustępuje Pałacowi Potala. Zarówno pod względem położenia geograficznego, jak i w umysłach wyznawców buddyzmu tybetańskiego, świątynia Jokhang jest prawdziwym świętym miejscem i centrum buddyzmu tybetańskiego, zajmując niezwykle wzniosłą i świętą pozycję w historii buddyzmu tybetańskiego. Świątynia Jokhang została zbudowana w połowie VII wieku naszej ery przez króla tybetańskiego Songtsena Gampo, aby pomieścić ośmioletni posąg Buddy Siakjamuniego, który jego nepalska księżniczka Bhrikuti przywiozła z rodzinnego Katmandu. W 1409 roku mistrz Tsongkhapa, założyciel szkoły Gelug, szerzył buddyzm w świątyni Jokhang i zorganizował wielkie zgromadzenie modlitewne, co ugruntowało jej ważną pozycję w historii buddyzmu tybetańskiego. W VIII wieku, gdy księżniczka Wencheng z dynastii Tang przybyła do Tybetu, dwunastoletni posąg Buddy Siakjamuniego, który przywiozła z Chang’an, został umieszczony w świątyni Jokhang, stając się jej skarbem i jedną z atrakcji, której nie mogą przegapić turyści i pielgrzymi. Ponadto w świątyni znajdują się tybetańskie freski o długości prawie tysiąca metrów, przedstawiające „Wjazd księżniczki Wencheng do Tybetu” i „Budowę świątyni Jokhang”, a także dwa haftowane tangki z dynastii Ming przedstawiające bóstwa opiekuńcze, które są rzadkimi dziełami sztuki. W Lhasie istnieją trzy ścieżki pielgrzymkowe: „wewnętrzna, środkowa i zewnętrzna”, wszystkie koncentrujące się wokół świątyni Jokhang. Wewnętrzna ścieżka, zwana „Nangkhor”, prowadzi wokół Wielkiej Sali Jokang wewnątrz świątyni Tysiąca Buddów; środkowa ścieżka, zwana „Barkhor”, prowadzi wokół zewnętrznej części świątyni Jokhang; a zewnętrzna ścieżka, zwana „Lingkhor”, prowadzi wokół Pałacu Potala, Wzgórza Króla Medycyny, świątyni Ramoche i świątyni Jokhang. Przewodnik po atrakcjach: Po wejściu do świątyni Jokhang przez główne drzwi znajduje się dziedziniec w stylu atrium. Po wschodniej stronie dziedzińca znajduje się kilka rzędów lamp masłowych, które płoną przez cały rok, ponieważ wierni codziennie dodają do nich masło. Za lampami masłowymi znajduje się główne wejście do świątyni Jokhang. Po lewej stronie wejścia znajduje się mistrz Padmasambhava, założyciel szkoły Nyingma, a po prawej stronie znajduje się Budda Jampa, czyli Budda Maitreja, zwany również Buddą Przyszłości. Na prawej ścianie znajdują się freski opowiadające historię budowy świątyni Jokhang, przedstawiające wygląd Pałacu Potala w VII wieku i scenę zasypywania jeziora w celu budowy świątyni Jokhang. Zgodnie z ruchem wskazówek zegara znajduje się sala Buddy, poświęcona mistrzowi Tsongkhapie, założycielowi szkoły Gelug, i jego ośmiu głównym uczniom. Kontynuując w prawo, przechodząc przez sale Yaksha i Króla Smoków po obu stronach, za setkami lamp masłowych znajduje się słynna sala „Jokang”. Jest to zarówno główna część świątyni Jokhang, jak i jej esencja. W centrum sali Jokang znajduje się Wielka Sala Modlitewna, gdzie lamowie recytują sutry i praktykują na co dzień. Wokół niej znajduje się wiele małych sal modlitewnych, z których nie można przegapić centralnie położonej Sali Buddy Siakjamuniego, w której znajduje się dwunastoletni złoty posąg Buddy Siakjamuniego, przywieziony przez księżniczkę Wencheng. Jest to centrum świątyni Jokhang i święte miejsce, do którego dążą pobożni pielgrzymi. Obok dziedzińca znajdują się schody prowadzące na drugie i trzecie piętro. Na drugim piętrze znajduje się Sala Króla Dharmy, poświęcona królowi tybetańskiemu Songtsenowi Gampo, księżniczce Wencheng i księżniczce Bhrikuti, a także Sala Bóstwa Opiekuńczego Palden Lhamo, poświęcona bogini Palden Lhamo. Z szerokiego tarasu na drugim piętrze można podziwiać Pałac Potala, co jest doskonałym miejscem do robienia zdjęć. Złoty dach na trzecim piętrze jest również jedną z atrakcji świątyni Jokhang, choć trzecie piętro jest w większości niedostępne dla publiczności. Jeśli przez przypadek uda się wejść na trzecie piętro, cztery wspaniałe złote dachy zapierają dech w piersiach.

Ograniczenia wstępu

1. Podczas wizyty ubiór powinien być schludny i godny; zabrania się noszenia krótkich spodenek, krótkich spódniczek, ubrań odsłaniających klatkę piersiową lub plecy, klapek z odkrytymi palcami, a także należy zdjąć nakrycie głowy.
2. Bez pozwolenia prosimy nie robić zdjęć ani nagrywać pielgrzymów tybetańskich i mnichów klasztornych w sposób niegrzeczny.
3. W świątyniach surowo zabrania się głośnego zachowania, wskazywania palcami i wyśmiewania.
4. Malowideł ściennych, posągów Buddy, przedmiotów rytualnych, pism świętych, ofiar itp. znajdujących się w świątyniach nie wolno dowolnie stukać, dotykać ani zabierać.