Μπαίνοντας σε αυτό το υπέροχο μουσικό παλάτι, το πρώτο συναίσθημα δεν ήταν σοκ, αλλά δέος. Κοιτώντας ψηλά, έβλεπες περίτεχνα σκαλίσματα και ζωγραφιστούς θόλους, ενώ μπροστά σου υπήρχαν στρώματα από σωλήνες εκκλησιαστικού οργάνου, σαν ολόκληρος ο τοίχος να περίμενε να αναπνεύσει. Οι τέσσερις σειρές πλήκτρων στέκονταν σιωπηλές, αλλά σαν να μπορούσαν να ξυπνήσουν την ψυχή ολόκληρου του χώρου ανά πάσα στιγμή. Το φως έπεφτε από τα βιτρό παράθυρα, με το χρυσό και το κόκκινο να δημιουργούν μια ζεστή και επιβλητική ατμόσφαιρα, κάνοντάς σε να επιβραδύνεις ασυναίσθητα το βήμα σου.
Στεκόμενος μπροστά στη σκηνή, ξαφνικά κατάλαβα ότι η μουσική δεν είναι ποτέ μόνο ήχος, αλλά ένας συνδυασμός αρχιτεκτονικής και τέχνης. Κάθε σωλήνας, κάθε αψίδα, κάθε ψηφίδα, όλα προετοιμάζουν τη σκηνή για τον ήχο. Όταν η μελωδία αρχίζει, δεν δονείται μόνο ο αέρας, αλλά ολόκληρος ο χώρος και η ανθρώπινη ψυχή. Εδώ ένιωσα ότι η αναζήτηση της ομορφιάς από τον άνθρωπο μπορεί να είναι τόσο ακραία και αγνή.