Toegangskaarten voor het Shanghai Museum van Gebroken Harten

Op het moment dat ik het museum binnenloop, wordt ik niet direct geraakt door de eigenaardigheid van de tentoongestelde objecten, maar door de subtiele resonantie in de lucht. De muren zijn bedekt met vergeelde briefjes en in de glazen vitrines staan keurig allerlei 'oude voorwerpen' uitgestald: een sleutelhanger gegraveerd met de namen van een stel, een onbezorgde verlovingsring, een paraplu die hen door talloze nachtelijke wandelingen heeft begeleid, en zelfs een briefje met de tekst 'Laten we uit elkaar gaan'. Naast elk object staat een korte tekst die in een paar woorden een compleet emotioneel traject schetst – de hartslag van de eerste ontmoeting, de warme details van het samenzijn en het verstikte verdriet en spijt van het afscheid.

• Ik bleef lang staan voor een kussen geborduurd met 'voor altijd en eeuwig'. In de tekst stond dat dit geborduurd was door een stel dat acht jaar samen was en zich voorbereidde op hun bruiloft. Echter, een maand voor de trouwdatum kozen ze ervoor om het uit te maken vanwege meningsverschillen over de afstand. De steken van het kussen zijn niet erg fijn en op sommige plaatsen is de kleur verkeerd geborduurd, maar de toewijding sijpelt door de stof heen. Op dat moment herinnerde ik me plotseling het notitieboekje vol liefdesbrieven in mijn lade, en de persoon van wie ik ooit dacht dat we voor altijd samen zouden zijn. Blijkbaar is 'liefde onbeantwoord' nooit de exclusieve benarde situatie van iemand, en hebben de wonden die we dachten uniek te zijn al soortgelijke sporen achtergelaten in de verhalen van anderen. Dit gevoel van 'begrepen worden' is als een paar warme handen die de langdurige rimpels in mijn hart zachtjes gladstrijken.
• Het bijzondere van het Shanghai Lost Love Museum is dat het nooit verdriet benadrukt, maar zich richt op de 'helende' temperatuur. Aan het einde van de tentoonstellingsruimte bevindt zich een 'vergevingsmuur', waar talloze mensen woorden aan het verleden schrijven. Sommigen schrijven 'Bedankt dat je er was, ik heb er geen spijt van dat je wegging', anderen schrijven 'Ik wens me een mooie toekomst en jou vrede en vreugde', en weer anderen tekenen een grote smiley met de aantekening 'Vanaf vandaag doe ik weer mezelf'. Terwijl ik naar de scheve letters kijk, besef ik plotseling dat mensen hier niet komen om de pijn van de herinnering te herhalen, maar om de emoties die diep in hun hart zitten eruit te gooien en het verleden een formeel afscheid te geven. Zoals de gids in het museum zei: 'Elk oud voorwerp is een onvoltooide zin, en door het hier te plaatsen, geef je het verhaal de moed om een einde te maken.'